Annie Oosterbroek
Ik ben een moeder van een dochter met een handicap. Vanaf haar geboorte is het een zorgenkind geweest en hebben we ons altijd aan moeten passen door haar beperkingen.

 

We hebben haar altijd zelf naar school gebracht en opgehaald en heb nooit gewerkt omdat als het niet goed met haar ging ik thuis wou zijn bij mijn kind. Later toen ze ging samenwonen ben ik weer gaan werken en ging het redelijk goed met haar. Ik werkte halve dagen en ’s middags ging ik eerst bij haar kijken hoe het ging en of ik nog wat voor haar kon doen.

 

Toen ze 3,5 jaar geleden een hartstilstand kreeg en daarna haast niets meer zelf kon kreeg ze hulp bij het douchen, aankleden e.d. Ze vond dat vreselijk, omdat er iedere keer een ander haar moest helpen en ze dus iedere keer zichzelf “naakt” aan anderen over moest geven. Met één persoon kon ze zo slecht dat ze steeds slecht sliep, omdat ze nerveus was over het feit dat ze zo bang was dat diegene haar weer kwam helpen. Ze wilde dan ook niet gedoucht worden. Te weinig slaap kan ze dus helemaal niet tegen, dus als ze net in slaap was gevallen, werd ze gewekt omdat de hulp er was. En als ze ’s morgens zich goed voelde en eruit wou om iets te doen, dan kon ze blijven liggen totdat de hulp kwam. Als moeder zijnde kon ik dat niet langer aanzien en heeft ze PGB aangevraagd. Toen ze dat kreeg heb ik mijn baan opgezegd en ben voor haal als hulp gaan werken. Ze belt me op als ze me nodig heeft en ik ben er met een paar minuten. Soms meerdere keren op een dag, omdat ze tussendoor ook lekker haar eigen ding wil kunnen doen thuis, maar als ze niet lekker wordt kom ik er aan en help haar, zodat ze snel zich beter voelt. Als ze goed in haar vel zit, dan haal ik haar eerst op en ga dan boodschappen voor haar doen en als ze zich niet zo lekker voelt, dan mailt ze me de boodschappen door en neem ik ze voor haar mee. Ik bereid het eten zover voor, zodat ze het ’s avonds alleen nog maar aan hoeft te zetten. Als het PGB verdwijnt zal ik weer werk moeten zoeken en zal mijn dochter weer overgeleverd zijn aan de thuiszorg instellingen. Wat voor haar weer de stress met zich meebrengt van: “wie komt er dit keer me helpen en hoelaat??” Ook heb ik dan geen tijd meer om als ze zich goed voelt met haar te gaan shoppen, het bos in en andere dingen en zal ze weer voornamelijk achter de geraniums belanden.  Dit doet als moeder enorm veel pijn te zien dat je kind daaraan overgeleverd wordt door de overheid en dat dat beetje wat ze nog kan dan ook niet meer mogelijk is, want als ze zich goed voelt, dan moet je ook meteen op pad gaan, want een paar uur later kan alles weer heel anders zijn. En daar kunnen zorginstellingen geen rekening mee houden. Ze heeft het al zwaar genoeg gehad in het leven om overal voor te moeten vechten, dus het zou te gek voor woorden zijn als haar dit ook nog door de overheid ontnomen wordt.